Narodziny i ewolucja oryginalnego Ludzika Michelin

Bracia André i Édouard Michelin założyli swoją firmę oponiarską w 1889 r. W czasach szybkiego rozwoju technologii gumowych, bracia mierzyli się z zaciekłą konkurencją międzynarodową. Niezrażeni, koncentrowali się na postępie i innowacji, a w 1891 r. stworzyli pierwszą rozbieralną oponę rowerową.

Powstało pytanie: jak wypromować tę nową, innowacyjną technologię?

Odpowiedź przyszła trzy lata później, kiedy bracia Michelin prezentowali swoje produkty na Wystawie Światowej w Lyonie. Jak głosi legenda, Édouard przyglądał się stercie opon ułożonej na ekspozycji wystawowej firmy i stwierdził: "Gdyby miała ramiona, to wyglądałaby zupełnie jak człowiek". Miał rację - po dodaniu ramion, nóg i rysów twarzy, ta sterta opon miała stać się jednym z najbardziej kultowych logo na świecie. Chcąc wcielić swoją wizję w życie, bracia zaprosili do współpracy francuskiego rysownika Mariusa Rossillona, znanego pod pseudonimem artystycznym O’Galop. Swoje dzieło odsłonili podczas pierwszych Paryskich targów Motoryzacyjnych w 1898 r.

Od tego czasu, każde pojawienie się tej postaci stawało się wydarzeniem, okazją do budowania zaufania i sympatii wśród publiczności. Można powiedzieć, że bracia Michelin dostrzegli w oponach anioła - i uwolnili go. Podobnie jak Michał Anioł, który twierdził, że jedynie uwalnia postaci już żyjące w marmurze, bracia Michelin odkryli to, co kryło się na widoku, przekształcając zwykłe wyroby przemysłowe w niezwykłą ikonę kulturową. Według jednego z badań, aż 90% ludzi na świecie natychmiast rozpoznaje tę postać!

Pierwszy ludzik Michelin był przypominającym mumię kolosem w binoklach i z cygarem, który mało przypominał znaną nam dziś, miłą maskotkę. Początkowo pojawiał się jako postać wychylająca kielich odłamków szkła i gwoździ, co miało pokazywać trwałość opon MICHELIN zapewniającą bardziej płynna jazdę.

Wczesne reklamy mówiły, że "Opona Michelin pochłonie [wypije] każdą przeszkodę" i pokazywały ludzika "pochłaniającego nierówności drogi". Temu zapadającemu w pamięć wizerunkowi towarzyszyła równie pamiętna łacińska sentencja zapożyczona od rzymskiego poety Horacego: Nunc est Bibendum – Teraz trzeba pić!

Michelin zaczął sponsorować kierowców wyścigowych, aby ukazać swoje opony, jako wybór mistrzów. Nazwa Bibendum weszła do kultury masowej podczas wyścigu Paryż-Amsterdam-Paryż, a tego samego roku postać po raz pierwszy pojawiła się na plakatach.

Francuski kierowca Léon Théry, który nie znał łaciny, ale rozpoznał postać z plakatów, zauważył jadącego André Michelina i krzyknął - Voilà Bibendum, vive Bibendum! (Oto Bibendum, niech żyje Bibendum!). W ten sposób mimowolnie nadał imię naszej ikonicznej postaci.[1]

Czy to usadowiony na dachu ciężarówki, czy też siedzący na desce rozdzielczej, ludzik Michelin czuwał nad kierowcami niczym anioł stróż. W latach 50. XX wieku, duże figurki zdobiące szoferki samochodów stały się cenionym artykułem kolekcjonerskim, a Bibendum został globalnym ambasadorem marki.

Na przestrzeni swojej 125‑letniej historii maskotka Ludzika Michelin pojawiała się w różnych odsłonach: kickboxing, taniec towarzyski, jazda na motocyklu, a nawet zaklinanie węży!

Od lat 70. XX wieku do początku XXI wieku można go było spotkać przechadzającego się letnimi plażami, zabawiającego tłumy podczas parady poprzedzającej wyścig Tour de France, czy też dumnie stojącego przed warsztatami samochodowymi na całym świecie. Witał kierowców z ramionami szeroko otwartymi lub wyciągniętymi w geście powitania, albo machając ręką lub biegnąc.

Ludzik Michelin symbolizuje jakość, osiągi i niezawodność niezależnie od języka, różnic pokoleniowych i granic, będąc ucieleśnieniem dbałości o obsługę klienta.

Ludzik Michelin przeszedł drogę od drukowanych plakatów do cyfrowych animacji zachowując przy tym swoje znaczenie dla różnych pokoleń. Stał się niepowtarzalnym symbolem powszechnie rozpoznawanej i cieszącej się zaufaniem marki. Do tego stopnia, że w 2000 r. został uznany przez Financial Times za najlepsze logo wszechczasów! ^[2]

XX wiek zapoczątkował nową epokę posiadania samochodów. W miarę rosnącej przystępności, samochody zaczęły być coraz powszechniejszym widokiem na drogach, a kwestie związane z bezpieczeństwem były coraz ważniejsze. Tak więc, Bibendum ewoluował wraz ze zmieniającymi się czasami.

Porzuciwszy maniery charakterystyczne dla klasy wyższej, ludzik Michelin stał się przedstawicielem nowej, szerszej grupy klientów. Pożegnał się z kielichem – który i tak nigdy nie szedł w parze z prowadzeniem samochodu – i przyjął bardziej rodzinny, codzienny wygląd. Zniknęły binokle, a po nich cygaro. Nawet wyszczuplał, mimo, że cienkie opony rowerowe zostały zastąpione grubymi oponami do ciężarówek. Stał się postacią bardziej opływową, dynamiczną, odzwierciedlającą zarówno postęp technologiczny w produkcji opon, jak i szersze otwarcie na świadomość kwestii zdrowotnych.

Jedna rzecz pozostała taka sama: nieskazitelna biel Bibendum będąca przypomnieniem naturalnego kauczuku (czarny kolor dzisiejszych opon jest wynikiem obecności domieszek węgla).

Tak powstała przyjazna postać, którą dziś kochamy – maskotka, która zawsze była odzwierciedleniem czasów, reprezentująca ruch, innowację i nowoczesność.